Getuigenis

Francois Muylaert – Kahla / Kamp

Een moment heb ik overwogen om de uitrustingspremie, die ik heel hard nodig had, te nemen, maar uit voorzichtigheid heb ik niets gedaan. Ik ben nooit in de gevangenis in Antwerpen geweest, voor zover ik weet niet meer dan de leden van mijn familie. Ik werd op straat aangehouden. Ik denk vanwege verraad. Sinds ik in de auto ben gestapt, hebben ze erop aangedrongen dat ik hen naar mijn bijeenkomst leidde. Ik heb ontkend dat ik deel uitmaakte van het verzet. Ze brachten me naar de Avenue de la Couronne, waar ik tot 8-8-44 ben gebleven. Terwijl ze me ondervroegen, ontdekten ze mijn ware identiteit en vertelden ze me dat ik gezien mijn leeftijd allang in Duitsland had moeten werken. De heer Liegrois, met wie ik de bijeenkomst had, woonde in de Avenue Notre Dame in Evere. Transport naar Duitsland: in een volle trein vanaf station Etterbeek, gesloten wagons, met gewapende bewakers: 2 of 3 bewakers per wagon. De reis duurde ongeveer 24 uur – zonder voedsel. Onder mijn metgezellen waren Joden en Brusselse dienstweigeraars/deserteurs evenals verzetsstrijders. Kahla: In Kahla stapte ik met bijna al mijn metgezellen uit en werd ik toegewezen aan kamp E, waar ik tot het einde ben gebleven. De Russen waren het aan het opbouwen en wij hebben het afgemaakt. Barakkenkamp: prikkeldraad, maar geen wachttorens. Stapelbedden op elkaar. Voedsel: 125 g brood, een klein stukje boter en 1 liter soep. Bevolking: meerderheid Belgen, Italianen en in totaal ongeveer 2000 mannen. 6 of 7 km van Weimar, nabij het dorp Eichenberg, heb ik in een nabijgelegen dorp aan de bouw van een bunker gewerkt – evenals aan de aanleg van een spoorlijn, toezicht door de SA (bruine hemden). Blz. 13 We vertrokken altijd in konvooi van het kamp en keerden 's avonds terug, onder voortdurende bewaking door gewapende bewakers, zelfs tijdens het werk. We hadden geen uniform. We hadden onze oude burgerkleding behouden. We hadden een geregistreerd nummer, dat ik me niet meer herinner. Onder mijn medegevangenen waren vooral: politieke gevangenen, verzetsstrijders enz. De Italianen waren leden van het Badoglio-leger. Geen salaris. Bevrijd door de Amerikanen op 15-4-45 en terug naar huis gebracht door STAEF. We hadden een pas voor het verkeer op de bouwplaatsen. In principe kon je geen contact hebben met de burgers, maar soms lukte het en mijzelf lukte het soms door me eruit te smokkelen en door te bedelen of wat voedsel van de burgers te stelen. Tijdens mijn transport van Etterbeek naar Duitsland hebben de Duitsers ons niet verzorgd, maar we hadden wat voedsel van onze families en de verpleegsters van het Rode Kruis gaven ons voedsel op de verschillende stations. Ik werd op 3 mei 1944 als verzetsstrijder gearresteerd en enkele dagen geïnterneerd in Leuven. Dankzij de tussenkomst van de politieagent Cuvelier, aan wie ik 7000 frank had betaald, werd ik voorlopig vrijgelaten. Ik werd een tweede keer op 4-8 gearresteerd en op 8-8 naar het kamp van Kahla gestuurd. Ik maakte deel uit van het eerste konvooi dat naar dit kamp ging. Bij onze aankomst had het kamp slechts 2 barakken, de rest was nog in aanbouw. Er waren geen prikkeldraadhekken, die werden 3 maanden later geplaatst. Aanvankelijk waren er gewapende burgerwachten, die later werden vervangen door SA-mannen van de Volkssturm, Belgische SS. Het eerste konvooi bestond uit Belgen en Fransen. We kregen een toespraak te horen, vertaald door de heer Lints, waarin ons werd verteld dat we voor 3 maanden gestraft zouden worden en dat we daarna een ander regime zouden krijgen. We kregen een pas die praktisch nergens voor diende. Na enige tijd mochten sommigen op zondag naar buiten en zich binnen een straal van 2 tot 3 km ophouden. Wat mij betreft ben ik nooit naar buiten gegaan om me zorgen te besparen en vanwege de vermoeidheid die voortkwam uit het dwangarbeid. Ik ben meerdere keren op de ziekenafdeling van het kamp geweest, die uiteindelijk werd geleid door een Belgische arts genaamd De Bruyn. Ik kon niet over hem klagen, hoewel de verzorging volkomen nutteloos was. Ik ben 2 dagen naar de bunker gestuurd omdat ik vuur had gemaakt. Blz. 22 De straffen vonden over het algemeen plaats in kamp 0. Ik heb de laatste 2 maanden, maart en april, op de ziekenafdeling van het kamp doorgebracht en enkele dagen voor de bevrijding van het kamp in het ziekenhuis in Hummelschein, dat in een kasteel was ingericht, enkele kilometers van het kamp verwijderd. Kamp E van Kahla lag in een dal aan de rand van een kleine beek, 1 of 2 km van de berg verwijderd, waar een ondergrondse fabriek was. Het kamp bestond uit ongeveer 15 barakken.