Getuigenverklaring Eduardus Geysen

Getuigenis van de Heer GEYSEN, Eduard. Ik had mijn papieren ontvangen om verplicht in Duitsland te gaan werken. Ons moeder had gezegd dat ik thuis moest blijven. Op 09 juli 1944 was ik gaan kegelen in het dorpje Schoterheide, toen ik werd opgemerkt door de Duitsers, in het bijzijn van enkele collaborateurs. Spijtig was mijn fiets op slot en kon ik niet op tijd ontsnappen. Ik werd opgepakt en op een vrachtwagen geplaatst, richting Herentals. Vanuit Herentals werd ik nadien naar Antwerpen gebracht naar een verzamelplaats voor al diegene die werden opgepakt. Enkele dagen werd ik dan via Etterbeek op de trein geplaatst richting Weimar. In Weimar zijn we enkele dagen gebleven en kwamen we later in Gross- Purschütz toe. Ik herinner me een goede vriend van me die ook in Gross- Purschütz meekwam, namelijk Jozef Geeraerts uit Averbode. Het gebouw was een oude schuur aan een herberg. Ik deelde met Jozef een houten brits met enkel een deken om ons te beschermen. Direct bij aankomst moesten we beginnen met werken. We verplaatsten ons in groep naar de REIMAHG fabriek. Ik moest in de tunnels werken. Ik beschikte wel over een pneumatische boor om te graven. Ik heb ook enkele dagen aan de piste moeten werken. Om me te beschermen tegen de kou had ik lege cementzakken rond me gebonden. Ik herinner me wel dat op een dag ik een straaljager heb zien vertrekken. Soms bij het terugkeren na het werk, passeerde de colonne door het dorp waar een bakker was. Sommigen van ons hadden wat tabak en die konden we dan ruilen tegen wat brood. Ik herinner me dat er een jong meisje was die aan de toonbank stond. Er stond een rij aan te schuiven... Ik stak die allemaal voorbij en kreeg mijn brood van haar. Met nieuwjaar 1944 zijn we van kamp verhuisd. Ik ben toen naar Lager E gekomen. Iedereen van ons kamp is toen naar Lager E verhuisd. De reden hiervoor weet ik niet meer... Het werk dat ik moest doen Lager E was ondermeer boven aan de piste werken. Ik herinner me niet meer hoelang, maar ik weet nog dat het tot in maart zeer koud was. Een kameraad van mij, Gust Dierckx is in Lager E gestorven. Ik herinner me geen namen van Duitse wachten of andere... Omtrent de bevrijding herinner ik me dat we met vier gevlucht zijn uit het Lager E en we ons weggestoken hebben in de bossen om te wachten tot de Amerikanen waren toegekomen. Tot mijn grote verbazing waren het geen Amerikanen, maar Belgische soldaten die we tegenkwamen. Deze hebben ons naar een ander kamp gebracht. Welk kamp dit was, weet ik niet meer, maar we zijn te voet naar daar gebracht. We werden in het kamp ontluisd en kregen eten... We werden nadien met vrachtwagens gerepatriëerd over de Rijn om uiteindelijk in België te Jambes terecht te komen. Ik heb dan de trein genomen via Tienen en ben uiteindelijk eind april 1945 thuisgekomen. Mijn ouders wisten niet dat ik terug naar huis kwam...