Getuigenis
Getuigenverklaring Anselmo Roberi
Quellennahe Neu-OCR van het in de complete PDF overgeleverde verslag van Anselmo Roberi.
Onderzoeksstatus gedocumenteerd
Onderzoeksrecord
Gedocumenteerde gegevens
- Persoon
- Anselmo Roberi
- Rol
- ehemaliger Zwangsarbeiter
- Plaats
- Kahla / Walpersberg
- Periode
- 1944-1945; spaetere Niederschrift oder Befragung
- Herkomst
- unbekannt
Overlevering en context
De heer Anselmo Roberi, geboren in Bagnasco op 31.03.1913, woonachtig in Garessio, Via Federici 14, vertelt het volgende:
Op 27 juli werd ik in Bagnasco gevangen genomen en naar Rudolstadt gedeporteerd. Vandaar werd ik naar de REIMAHG gebracht en ingezet voor bouwwerkzaamheden. Onze capo was een statige burger met één arm, die ons gewoonlijk zonder genade een klap gaf met de rug van zijn hand. Andere burgerpersoneel begeleidden ons naar het werk, in rij en gelid, en het was zelfs verboden om onze handen in de zakken te hebben. Zij droegen ons over aan de politie voor intern werk. Ik moest lange tijd ondergronds werken bij de REIMAHG, vooral om nieuwe schachten te bouwen, maar we moesten ook een mooie ingangspoort van bakstenen bouwen. Ik werd ook ingezet voor de bouw van een barakkenkamp voor Russische gevangenen. In de laatste tijd werden we ook getroffen door bombardementen. In dat verband herinner ik mij de dood van Luigi Ingaria uit Bagnasco (14.02.45), die bij onze terugkeer van het werk op straat om het leven kwam, nadat hij wat bier had gedronken. Bij een van de geïmproviseerde nachtelijke controles vond men bij een man uit Alessandria, geboortejaar 1907, gearresteerd maar kort voor Kerstmis 1944 in Milaan, vader van vier kinderen, een mes in de zak. De politieagent bracht hem om door hem met dat mes zes keer op het hoofd te slaan. Meermalen werd ik naar Kahla gestuurd om bij verschillende families hout te zagen. Daar kreeg ik ook een zalf om een zieke been te behandelen, evenals enkele aardappelen. Een timmerman benaderde mij voorzichtig en zei vriendelijk dat de oorlog spoedig voorbij zou zijn. Ik werd echter steeds zwakker en verloor daardoor spoedig mijn gezichtsvermogen. Ik werd toegewezen aan het „Lager 7“ en dit was inderdaad een uitgesproken dodenkamp voor zieken. Ik werd door de Amerikanen bevrijd toen ik na een korte tijd op het platteland, in de buurt van Kahla, verbleef. Daar at ik alleen gras. De Amerikanen brachten mij naar Rudolstadt. Daar kreeg ik de beste behandeling en zij lieten mij daarna terugkeren naar Italië.
Namen en trefwoorden
Bronnen en verwijzingen
- zeitzeugen_komplett.pdf (Original, 845 Seiten)