Getuigenis

Aneto Caluzzi – Kahla

VIII. Bevrijding 23. Hebben de Duitsers u in de laatste oorlogsdagen uit het kamp geëvacueerd? Zo ja, hoe zagen de marsomstandigheden eruit? Het kamp werd door de geallieerden bevrijd en wij gingen in kleine groepen, waar we maar konden. 24. Waar werd u bevrijd? In welke lichamelijke toestand verkeerde u toen? Wij werden in Kahla in kamp V bevrijd. IX. Terugkeer naar het vaderland 25. Wanneer kwam u terug naar Polen? In mei 1945. 26. Welke vragen waren voor u belangrijk? Wilt u hier nog iets over zeggen? Geen antwoord. 1. Ik werd bij een razzia in onze omgeving op 7 augustus 1944 gearresteerd. 2. Ik werd in een veewagen gedeporteerd. De eerste stop was Erfurt, waar we twee dagen bleven. Het was heet en ze openden de ramen niet. Na twee dagen verblijf werden we naar het kamp van REIMAHG gebracht. 3. Toen we in Kahla aankwamen, werden we in meerdere kampen ondergebracht. Ja, ik werd ook overgeplaatst naar „Kamp VII“. 4. We leefden in houten barakken. We konden ons niet wassen en ’s nachts sliepen we naakt, omdat de luizen ons bijna onder de dekens opaten. Er was één deken per persoon en een kachel, maar ze gaven ons geen hout of kolen. 5. Ja, we hadden allemaal een slechte deken. Nee, we konden onze kleding noch onszelf wassen, want alles was bevroren en we hadden geen eigen water. 6. Ze gaven ons een stuk brood en een kopje bouillon te eten, die wij Italianen „Sbrudiglia“ noemden. Als we ’s nachts moesten werken, gaven ze ons evenveel te eten als altijd. De volgende maaltijd was dan de nacht daarop. We hadden dus 24 uur lang alleen brood, water en honger. 7. We werkten in dag- en nachtdiensten. Voordat we aan het werk gingen, was er altijd appel. Op de heen- en terugweg werden we altijd begeleid door een Duitse soldaat. 8. Ja, we gingen in een rij naar het werk, zes km heen en zes km terug, altijd onder begeleiding van een Duitse soldaat. Ja, de bewakers sloegen ons met stokken als we de opgelegde werkquota niet haalden. 9. Nee, de enige rustdag was Kerstmis. Er was het gebruikelijke rantsoen: brood en water. 10. We werden voortdurend gecontroleerd. Er was geen gelegenheid voor korte onderbrekingen, want ze sloegen meteen toe. De werkopdrachten werden vaak veranderd, dus we wisselden ongeveer eens per week van werkplek. We droegen cementzakken op onze schouders, enzovoort. 11. Nee, ze namen geen veiligheidsmaatregelen. Persoonlijk is mij echter nooit iets overkomen (vraag over arbeidsveiligheid). 12. In „Kamp VII“ was er een Belgische SS-opzichter. Ik wil u vertellen wat mij is overkomen. Toen we van het werk terugkwamen, ontsnapte ik even naar een veld waar aardappelen werden verbouwd. Ik nam twee armen vol mee en verborg ze in mijn broek. In de barak legde ik ze op mijn bed. De SS-man ontdekte het, en uit wraak liet hij mij door twee honden bijten. En hoe harder de honden mij beten, hoe harder de opzichter op hen insloeg, zodat ze mij nog meer pijn deden. Daarna gooiden ze mij op het erf, waar ik een dag en een nacht bewusteloos lag. 13. Nee, we waren gevangenen en voortdurend opgesloten, altijd onder toezicht. Onze opzichter was een Belgische SS-man. 14. Ja, er waren ook Russen en Italianen. Zij hadden het net zo slecht als wij. 15. Nee, we werden allemaal gelijk behandeld. 16. Nee [, er was geen loon, red. vert.] 17. Nee, we bezaten absoluut niets! We waren alleen rijk aan luizen. 18. Helaas kwam het beide voor. [nogmaals door een moedertaalspreker laten controleren, red. vert.] 19. Ik was getuige van veel mishandelingen, van mensen die verhongerden. De mensen stierven aan hun ontberingen en aan honger. Schuldig waren de kampcommandanten. 20. Er waren geen overtredingen in die zin. Je moest alleen doen wat ze je opdroegen. En als je geen kracht meer had, straften ze je met stokslagen. Ze behandelden ons als dieren!!! 21. [De Duitse bouwleiders en arbeiders gedroegen zich] slecht [tegenover de gevangenen, red. vert.]. 22. Nee, ik had niet het geluk [, Duitse mensen te ontmoeten die ons gevangenen goed]