Getuigenverklaring Günter Leisering

Aan de Geschiedenis- en Onderzoeksvereniging Walpersberg e.V. Mijn inzet in de REIMAHG - vliegtuigfabrieken Mijn naam is Günter Leisering, ik ben geboren in 1929 en in de jaren 1944/45 middelbare scholier in Hermsdorf/Thür. Ik was lid van de vlieger-HJ. Het was rond "Michaelis", toen waren er in Thüringen rapporten. Ik kreeg mijn rapportboekje niet, mijn vader moest het later ophalen. Op een dag werd ik bij schoolhoofd Leßmann geroepen en hij vertelde me dat ik vanaf morgen 07.00 uur niet naar school hoefde te komen, maar me met stevige schoenen, een weerbestendige jas en muts en bij voorkeur met een schop, houweel of spade op het station van Hermsdorf moest melden. Ik zou worden ingezet voor werk. Uit mijn klas werd nog een leerling, Werner Timmer, ook opgeroepen en uit een andere middelbare schoolklas een zekere Zemplin, ook uit Hermsdorf. Wij drieën ontmoetten elkaar op het station en een HJ-leider nam ons in ontvangst. De HJ-leider begeleidde ons tot het station Göschwitz en ging toen weer terug naar Hermsdorf. In de trein ontmoetten we nog andere jongens met werktuigen, onder anderen Gerhard Burkhardt uit Hisschberg aan de Saale. In Göschwitz stonden al veel andere jongens uit Jena, ik kende enkelen van de vliegdag die we in Jena-Lobeda hadden meegemaakt. Toen kwam een speciale trein uit de richting Weimar en we werden naar Kahla gebracht. Vandaar ging het naar Walpersberg. Mijn eerste inzet in deze vliegtuigfabriek duurde voor mij tot 2 november. Toen kreeg ik vrijstelling voor een vliegopleiding in Altdörnfeld. Deze opleiding duurde ongeveer 3 1/2 weken, daarna was er weer school tot de kerstvakantie. Tijdens de eerste inzet hebben we gegraven, geharkt en aarde langs de startbaan afgestoken. Ons werkgebied was aan de noordzijde links en rechts van de lift. We waren toen "pendelaars". Iedereen had gezorgd voor een broodzak, kookgerei en lepel. Als eten kregen we brood en soep (wortel-, parelgort-, bieten-soep). 's Avonds ging het weer terug Kahla-Göschwitz-Hermsdorf. Tijdens deze eerste inzetperiode werd de eerste Me 262 gestart. De betonnen baan was vrij en schoon, we moesten van de rand terugtrekken en stonden iets verhoogd, zodat we de start, het aanrollen en de vlucht goed konden observeren. Op onze hoogte (lift) had de piloot nog geen centimeter bodemvrijheid. Waarschijnlijk ook aan het einde van de baan niet, want het vliegtuig zakte door richting Eichenberg naar beneden. We hielden al onze adem in. Maar plotseling zagen we dat de piloot zijn vliegtuig steil naar boven links trok en hij - 2 - met zeer hoge snelheid uit het zuiden over de Walpersberg vloog. Zo'n hoge snelheid hadden we bij vliegtuigen nog nooit eerder meegemaakt. We juichten allemaal en zwaaiden hem toe. De Me 262 was klasse voor die tijd en we verwachtten veel van dit vliegtuig. Bij vliegeralarm gingen we naar beneden in de tunnels. Het klopt, dat niemand zich om ons bekommerde. Daardoor kwam ik een paar keer in voorste, schone tunnels terecht, die deels met bakstenen, deels betonnen tunnels waren. Ik heb daar het een en ander bekeken en vooral de draaibanken - later draaiden we daar ringen (van staal en rond aluminium). Overal wemelde het daar van mensen in bruine uniformen. Sommigen zeiden: "Jongens, kijk eens, misschien staan jullie binnenkort bij de machines." Ons arbeidscommando werkte wat werd opgelegd. De stemming was ook goed, er was geen zeurpiet bij. Na de eerste start werden we naar het einde van de startbaan gebracht, want daar werd aarde opgevuld, waarschijnlijk om de betonnen baan te verlengen. Veel Italianen in hun groene uniformen werkten daar, streng in de gaten gehouden, zodat wij geen contact met hen opnamen. Het "bruin" van de bewakers stak direct af tegen het "groen van de gevangenen" en onze burgerkleding. Ons arbeidscommando was zo ingesteld dat we op welke manier dan ook en binnen onze mogelijkheden hier wilden meewerken. Mijn tweede inzet in de vliegtuigfabriek begon meteen in het nieuwe jaar 1945 en duurde voor mij tot februari, toen was er weer wat school en vanaf 01.04.45 werd ik opgeroepen voor de Volkssturm. We gingen weer met de trein tot Kahla en vandaar te voet naar Bibra, achter Bibra in een dal stonden toen de ruwe gebouwen van de grijze 2-verdiepingen huizen. Ik weet niet meer precies, waren we meteen in het eerste huis of in het tweede. In ieder geval woonde op de begane grond de verantwoordelijke HJ-leider. (Hij liep op krukken, of met een wandelstok, was op de een of andere manier gehandicapt). Een zekere Haase uit Camburg was verantwoordelijk voor onze kamer. (Ik kende hem van vliegdag uit Lobeda) Haase werd meteen als kok en Fourier ingezet, hij was slager van beroep. Hij zocht drie gymnasiasten uit Jena uit, die hij ook van de vliegerij kende, toen de Zemplin, die werd zijn plaatsvervanger op de kamer, de Tümmler, Burkhardt en mij koos hij uit. In onze kamer stonden 4 stapelbedden, in elk lag een strozak met papierweefsel en enkele stoelen en een tafel. Daarbij 2 dekens. Of het nu kwam doordat kameraad Haase ook op onze kamer lag, in ieder geval hadden we altijd genoeg en goed te eten. Daardoor was de stemming ook goed. Als we naar het werk gingen, moesten we altijd langs het kamp van de Italiaanse gevangenen. Die woonden in kleine noodbarakken, droegen groene uniformen en petten. We werden door de HJ-leiders zo langs het kamp geleid, dat we niet met deze voormalige Badoglio-soldaten konden spreken. (Daar werd streng op gelet)- 5 _ Een langere tijd heb ik in een schacht gewerkt, altijd onder toezicht van een bruine ambtenaar, want ik moest de antenne van de Me 262 inbouwen. (Afbeelding met pijl bijgevoegd) Men had mij uit onze groep geselecteerd, ingewerkt en toen begon het werk daar. Ik moest het werk in de HJ-uniform aanvatten en kreeg een grijze of blauwe jas, die ik over de uniform moest dragen. | Met de Duitse arbeider, die aan het hoogteroer of het richtingsroer van de Me 262 werkte, mocht alleen binnen het kader van noodzakelijke informatie over het werk gesproken worden. Tijdens pauzes, die de arbeiders namen, mochten wij dan ook (streng in de gaten gehouden) aan de draaibanken en konden we ringen draaien voor vrienden of vriendinnen. Een ring heb ik ook voor een "bruine" gedraaid. Mijn andere kameraden waren boven op het vliegveld en daar heb ik me toen weer gemeld. Men was ook meteen akkoord, zodat ik aannam dat de arbeider die anders de antenne inbouwde misschien ziek was en ik als hulp voor de antenne-inbouw werd ingezet. Tijdens mijn werk weer op de startbaan werden de 2e en 3e Me 262 gestart. De start gebeurde met startraketten. Deze werden op hoogte van de lift ontstoken en het toestel kreeg meteen grondvrijheid. De piloot vloog richting westen een grote bocht en donderde met hoge snelheid over de Walpersberg. > м | Mijn kameraden Gerhard Burkhardt uit Hirschberg an der Saale en Werner Tümmler uit Hermsdorf kan ik helaas geen verdere bewijzen aanvoeren. Beiden zijn al geruime tijd overleden. Zemplin uit Hermsdorf ging na de middelbare school naar het westen, zijn verblijfplaats is niet bekend, omdat ook in Hermsdorf geen familie meer leeft. Met Albert Horst Lange had ik vanaf de jeugd contact. Hij bracht vaak de vakanties door in Hermsdorf. Later ontmoette ik hem weer in Jena, toen hij in de districtleiding Jena-Land werkte. Van hem kreeg ik ook het gedrukte manuscript "De buitenlandse dwangarbeiders van de Tweede Wereldoorlog in de fascistische wapenfabriek REIMAHG bij Kahla (Thür.)" Helaas verloor ik het contact, omdat ik naar Eisenach en Potsdam werd overgeplaatst. Nu ben ik weer in Eisenach en hoorde over het boek "Düsenjäger über dem Walpersberg". Ik kocht het boek meteen, heb het al meerdere keren gelezen en ik herkende mezelf op veel plaatsen. Voor mij is het boek geweldig en zal het me altijd herinneren aan een toenmalige moeilijke tijd, want ik was immers ook een van de 3000 Hitlerjongens die in het REIMAHG-werk oorlogsdiensten moesten verrichten. (Trouwens, Lange gaf mij ook foto’s (luchtfoto’s van de > Мы, genomen door een Lightning in 1945). и > 1 D le Ze Giinter en Palmental 3 99817 Eisenach